Oto kilka ruchomych obrazków z Nowej Zelandii i projektu Kiwi, nad którym pracuję z wolna.
Na razie z wolna, bo dużo się dzieje. Urzędy, vaty, faktury, rozmowy z telewizją ;) Grantu niestety nie dostałem, więc do Zimbabwe nie jadę. Muszę zająć się tym co tu i teraz.
A więc formularzem ZUS DRA ;)
(Showreel w wersji HD można obejrzeć tu)
Iiii wylecieliśmy. Po ośmiu miesiącach w Nowej Zelandii, z których 5 przespaliśmy w samochodzie (te miesiące powinny liczyć się podwójnie, więc w sumie spędziliśmy w NZ cały rok;))
Już chciałem napisać, że to koniec przygody z tym dalekim krajem, ale tak naprawdę dla mnie to dopiero początek.
Jak sami mogliście się przekonać, relacja z tej podróży na blogu nie była zbyt wyczerpująca. Właściwie ograniczyła się tylko do wrzucania zdjęć, i to niezbyt często. Było i jest kilka tego powodów.
Pierwszy i najbanalniejszy to brak prądu do laptopa. Kiedy mieszka się 5 miesięcy w samochodzie, komputer i jego elektryczne potrzeby nie są na pierwszym miejscu;) Drugi powód to brak czasu na bloga, kiedy już dorwałem się do prądu w jakiejś bibliotece. Cenne godziny zabierał mi montaż filmików i pisanie teksów dla CitiBanku, które można zobaczyć na ich facebookowym profilu. To była dobra zabawa i pierwszy większy projekt multimedialny, więc chciałem się do niego przyłożyć. I wreszcie powód ostatni to nieogarniona ilość materiału, który zdołaliśmy w Nowej Zelandii zebrać. Tysiące zdjęć, dziesiątki wywiadów, filmowych i dźwiękowych, notatki, rysunki, książki, pomysły… Nie wiadomo było za co się złapać;)
Dlatego właśnie wydaje mi się, że to dla mnie dopiero początek. Teraz to wszystko muszę ogarnąć i złożyć w sensowną całość. A potem opublikować. Tylko coś mi się wydaje, że by to zrobić, najpierw powinienem stać się samozatrudnionym przedsiębiorcą.
Czy ktoś wie jak się zakłada w Polsce firmę?;)
PS Pozdrowienia z dusznej Malezji!
Nie wiem jakim cudem, i po co, ściągnąłem na telefon ebook „Nad Niemnem”… To już chyba czas, by wracać;) Trzeba się ewakuować zanim zacznę szukać podobieństw w opisach przyrody u Orzeszkowej z krajobrazami Nowej Zelandii, a pływające tu parowce pełne będą Bohatyrowiczów… Stop.
Wystarczy;)
Teraz jeszcze tylko kwarantanna, czyli dwa tygodnie w Kuala Lumpur (a co!) i wreszcie lądowanie w Polsce.
A co dalej?
Czeka na mnie 15 tysięcy zdjęć do obrobienia i godziny materiału filmowego.
To będzie zabawa!
I wciąż latam!;))
Książę William jest dzisiaj wszędzie, więc i tutaj musi się pojawić;) Fotka z jego niedawnej wizyty w Christchurch.
**
A co u nas? Wczoraj obudził nas przymrozek. Zamarzły nam szyby w aucie. Od środka;)
A kto jeszcze opowiedział nam o swojej pasji?
Mała osada i jeszcze mniejsza stacja radiowa. Jeden prezenter, żywiołowy Nikora. Wystąpiliśmy gościnnie na antenie, a potem zabrzmiał dla nas „Biały Krzyż” Czerwonych Gitar;)
Nikora Curtis, radiowiec z Tolaga Bay
Musieliśmy go odwiedzić. Matt stworzył postać Kiwimana, który walczy o ekologiczny porządek świata, a przynajmniej Nowej Zelandii.
Matt Kelly, rysownik z Wellington
To było wydarzenie – całe miasto w strojach z epoki. Błyszczące samochody, gangsterzy i charleston na ulicach.
Judy Barnes z Napier
Osobowość. Sceniczny pseudonim – Kiwi Kate. Gdy zajodłowała do naszego mikrofonu, serce mi stanęło.
Dianne „Kiwi Kate” Watson, piosenkarka z Woodville
Nie wiadomo czy bardziej kierowca autobusu czy miłośniczka literatury. A może jedno i drugie. Bibliotekarka w mobilnej, obwoźnej bibliotece.
Dawn Fleury, bibliotekarka z Wanganui
„The Blues” to poważna drużyna w poważnej lidze. Ale trener i były zawodnik znalazł dla nas chwilę, by pospekulować co rugby ma wspólnego z baletem.
Pat Lam, trener z Auckland
Udzieliła nam schronienia przed szalejącym cyklonem Wilma, opowiadając o medytacji. Uspokajająca wizyta.
Venerable Nangsel, mniszka z Colville
Zerwaliśmy się o 5 nad ranem, by dołączyć do załogi poławiaczy. Przez kilka godzin wyciągnęliśmy parę ton muszli z galaretowatą zawartością.
Andrew, menadżer farmy małży z z półwyspu Coromandel
Pod nasz obiektyw i mikrofon podstawił się nawet sam najwyższy państwowy urzędnik.
John Key, premier Nowej Zelandii
Jeździmy, filmujemy, robimy zdjęcia. Zebrała się już całkiem wesoła galeria postaci, zamkniętych na razie w plikach mpg. Za wcześnie by coś większego publikować, na razie więc mały „preview”, przedstawienie kilku Nowozelandczyków, którzy opowiedzieli nam o swoim kraju i swoich pasjach:
Craig „CPL” Levers udzielił mi pierwszej w życiu lekcji surfingu. Przetrwałem, nie utonąłem, złapałem bakcyla, choć na razie kupiłem tylko bodyboard;)
Craig Levers, surfer i fotograf z Piha
Poznaliśmy się w pubie, gdzie śpiewał co wtorek covery i swoje własne piosenki. Zdolny młody człowiek. Zrobi karierę.
Sam Allen, muzyk z Auckland
Czy istnieje coś takiego jak kuchnia nowozelandzka? Jeśli tak, to z pewnością jej dużą częścią są owoce morza.
Steve Roberts, chef z Auckland
- It`s all about survival – rzucił krótko, wskakując do swojego forda, którym rozbija się na torze z innymi szaleńcami. Przetrwa najsilniejszy.
Paul Bartley Jr, kierowca wyścigowy z Auckland
Maoryski artysta. Przyczepiłem mu kamerę do piły spalinowej, której używa do rzeźbienia – to była niezapomniana przygoda.
Uenuku Hawira, rzeźbiarz z Tuakau
Żywiołowa i energiczna Nikki prowadzi w nowozelandzkiej telewizji program o imigrantach z wysp Pacyfiku. Ale to nie wszystko, była także w Polsce.
Nikki Siulepa, prezenterka, aktorka i reżyserka z Auckland
Przyszłość maoryskiego dziennikarstwa.
Harata, aktywistka i prezenterka radiowa
Udowadnia, że z ogródka pełnego ziół można zrobić niezły kosmetyczny biznes.
Wendy Kendall, zielarka i producentka kosmetyków z wyspy Waiheke
I wreszcie prawdziwe kiwi. Dzięki Erikowi mogliśmy zobaczyć ich wylęgarnie i posłuchać o tym jak bardzo podobne są do ludzi, którzy sami siebie nazywają Kiwi.
Eric Fox, strażnik przyrody z Otorohangi
A my „w kosmosie Kiwi” poruszamy się dniem i nocą, coraz częściej gubiąc zasięg w telefonie i kontakt ze światem zewnętrznym. Wsiąkamy w Nową Zelandię, rozmiękczani deszczem. To koniec lata. Po 3 miesiącach w samochodzie. Jeszcze dwa. W podróży.
Tak wygląda Christchurch trzy tygodnie po trzęsieniu ziemi. Centrum jest ciągle zamknięte, dostępu strzeże wojsko. Miasto opustoszało.
Właśnie wróciłem z Nowej Zelandii, po kilku miesiącach zbierania materiałów i spania w samochodzie. Czas zająć się pisaniem i montażem;))
Polecam też książkę W 80 dni dookoła świata (nie wyjeżdżając z Londynu) oraz relacje z wcześniejszych wojaży po Afryce, Australii i USA.
Jarek Sępek
