Szczerze mówiąc niewiele chciało nam się robić w tej Malezji. Kasia cyknęła kilka fotek, a ja przesiedziałem większość czasu przed komputerem. No chyba że akurat byliśmy na jednym z trzech posiłków dziennie, jedzonych w restauracjach. Porządny obiad można tam dostać za 7 złotych. W Nowej Zelandii mogliśmy sobie za to kupić najwyżej paczkę „chińskich zupek”. Żarliśmy więc dużo, ale i tak na razie nie pomogło. Do domu przywiozłem 10 kg obywatela z wyższym wykształceniem mniej.

Poza tym warto było tłuc się tyle czasu przez Berlin, Londyn, Kuala Lumpur, pół Australii i całą Nową Zelandię, by na końcu móc, po raz pierwszy w życiu, wylądować na lotnisku w Pyrzowicach. Żeby nikt nie mówił, że „cudze chwalicie, a swego nie znacie”.

A teraz już sam siebie zaganiam do roboty. Muszę zorganizować jakieś biurko i brać się do spisywania wywiadów z taśm.

fot. Ajdekato